עדי אדיב
عدي عديب
התערוכה מבקשת להביא את החוויה הטקסית אל המרחב האמנותי.
אני צועדת ב“דרך האדומה”, משתתפת בטקסי רפואה שמאניים, ומזמינה את הצופה לחצות סף אל תוך מרחב משתנה.
במפגש של צילום, פיסול ווידאו נכרכים חיים ומוות, זיכרון וחלום.
אני שואבת מן הטבע – מן החומרים, מן הסימנים – ומבקשת לתת לחוויית ההתגלות גוף בתוך שפת האמנות, להפוך את חלל התצוגה למרחב של השתהות והתקדשות.
בין ידיעה לחוסר ידיעה, בין סדר להתפרקות, אני בוחנת כיצד החוץ נעשה פנימי, וכיצד הגוף מתרגם רוח לחומר.
המיצב מטעין את החלל בתדר כפול של מחלה וריפוי.
אני פועלת מתוך רצון לחבר בין מעגלי הרוח לאמנות, באהבה ובחיבור אנושי.
يسعى هذا المعرض إلى نقل التجربة الطقسية إلى الفضاء الفني.
أسير في "الطريق الحمراء"، وأشارك في طقوس الشفاء الشامانية، وأدعو المتلقي إلى عبور عتبةٍ نحو فضاء دائم التحوّل.
وفي التقاء التصوير الفوتوغرافي، والنحت، والفيديو، تتشابك الحياة والموت، والذاكرة والحلم.
أستلهم من الطبيعة؛ من موادها وعلاماتها، وأسعى إلى منح تجربة التجلي جسدًا داخل لغة الفن، وإلى تحويل فضاء العرض إلى حيزٍ للتأمل والتقديس.
بين المعرفة واللامعرفة، وبين النظام والتفكك، أستكشف كيف يتحول الخارج إلى داخل، وكيف يترجم الجسد الروح إلى مادة.
ويشحن العمل التركيبي الفضاء بترددٍ مزدوج يجمع بين المرض والشفاء.
وأعمل بدافع الرغبة في وصل الدوائر الروحية بعالم الفن، انطلاقًا من المحبة والارتباط الإنساني.
